Bezpieczeństwo wodne przestaje być tematem wyłącznie środowiskowym. W kraju o jednych z najniższych zasobów wodnych w Europie, przy postępujących zmianach klimatu i rosnącej presji przemysłu oraz rolnictwa, dostęp do wody staje się zasobem strategicznym, który trzeba aktywnie chronić, a nie wyłącznie administrować.
Trzy perspektywy spotykają się w tym panelu: bezpieczeństwa, środowiska i technologii. Rozmawiamy o detekcji i monitoringu jakości wód, o ochronie ujęć, zbiorników retencyjnych i infrastruktury przesyłowej oraz o odporności systemu na suszę, powódź i skażenia. Interesują nas rozwiązania, które już działają, a nie wyłącznie te, które są planowane.
Coraz częściej mówi się o wodzie jako celu i narzędziu działań hybrydowych. Skażenie ujęcia, awaria wywołana celowo, manipulacja poziomami rzek granicznych czy atak na system sterowania oczyszczalnią to scenariusze tanie dla atakującego i dotkliwe dla dużej liczby ludzi. Podejmujemy ten wątek wprost, wraz z pytaniem, kto w Polsce odpowiada za ochronę tej infrastruktury i czy odpowiedzialność ta jest jednoznacznie przypisana.
Osobną warstwą jest technologia reagowania, czyli systemy oczyszczania i monitorowania jakości wody oraz urządzenia pozwalające przekształcić wodę skażoną w zdatną do picia. To perspektywa, której w rozmowach o bezpieczeństwie wodnym brakuje najczęściej: co konkretnie da się zrobić, kiedy woda z sieci przestaje nadawać się do spożycia, i jak szybko.