Bezpieczeństwo morskie Polski rozstrzyga się dziś na akwenie, który po rozszerzeniu NATO o Finlandię i Szwecję jest otoczony przez państwa sojusznicze, a jednocześnie pozostaje linią bezpośredniego styku z Rosją. Bałtyk jest przy tym morzem zamkniętym i płytkim. Nie ma tu głębi, w której skryłby się okręt podwodny, ani dystansu, który dawałby czas na reakcję. Każde działanie odbywa się na oczach wszystkich i w zasięgu wszystkich.
Modernizacja floty jest pierwszym wątkiem tej rozmowy: programy fregat, okrętów podwodnych i niszczycieli min, realność ich harmonogramów, zdolność przemysłu do ich dotrzymania oraz sposób wypełnienia luki zdolności w okresie przejściowym. Równie istotne jest to, czego w tych programach brakuje, oraz proporcja między platformami dużymi a systemami rozproszonymi i bezzałogowymi.
Spektrum zagrożeń omawiamy w całości: od klasycznych, czyli min, okrętów podwodnych i systemów antydostępowych, po działania w szarej strefie wymierzone w infrastrukturę krytyczną. Uszkodzenia kabli energetycznych i telekomunikacyjnych pokazały, że najbardziej prawdopodobny scenariusz nie jest scenariuszem wojny, lecz ciągłego nękania poniżej progu reakcji zbrojnej, na które potrzebna jest osobna odpowiedź, także prawna.
Rośnie w związku z tym rola współdziałania z sojusznikami, stałych zespołów NATO i systemów bezzałogowych, pozwalających utrzymać obecność na morzu przy ograniczonych zasobach. Pozostaje pytanie, na które ten panel ma odpowiedzieć najkonkretniej: jak zbudować flotę realnie zdolną do odstraszania i obrony w najbliższych latach, a nie w perspektywie, w której wszystkie programy zostaną już zakończone.